Pielgrzymkę parafialną do sanktuarium Krzyża Świętego na Łysej Górze (Święty Krzyż) oraz sanktuarium Matki Bożej, Bolesnej Królowej Polski, Pani Ziemi Świętokrzyskiej w Kałkowie-Godowie rozpoczęliśmy od wizyty w Bazylice Mniejszej Grobu Bożego w Miechowie – Polskiej Jerozolimie – gdzie znajduje się wierna replika grobu Pańskiego z Jerozolimy. W 1162 r., jak podaje Rocznik Miechowski na pielgrzymkę do ziemi świętej udał się książę Jaksa herbu Gryf, właściciel Miechowa i ziem okolicznych. Przyjmuje się, że w 1163 r. w drogę powrotną zabrał ze sobą zakonnika – bożogrobcę. Według legendy wracający z pielgrzymki Jaksa wiózł również kilka worków z ziemią z miejsca, gdzie znajdował się Grób Pański w Jerozolimie. Miała ona zostać wysypana pod fundamenty pierwszego kościółka ufundowanego przez Jaksę. Historia miechowskiej parafii jest nierozerwalnie związana z Zakonem Kanoników Regularnych Stróżów Świętego Grobu Jerozolimskiego (Ordo Canonicorum Regularium Custodum Sacrosancti Sepulchri Domini Hierosolymitani), popularnie zwanych bożogrobcami bądź miechowitami. Obecnie bazylika jest kościołem parafialnym, w którym posługują księża diecezjalni.
Wizytę w sanktuarium na Świętym Krzyżu rozpoczęliśmy od zwiedzania części muzealnej, a następnie kaplicy Krzyża Świętego. Zwiedzanie zakończyła wspólna Msza św. Fakt założenia klasztoru benedyktynów na Łysej Górze został ujęty w poetyckie opowiadanie o Św. Emeryku. Królewicz Emeryk, jak głosi legenda będąc w Polsce w 1006 roku u grobu Św. Wojciecha, polował w Górach Świętokrzyskich. Urzeczony, jak pisze Długosz, niezwykłością i starożytnością miejsca jak najbardziej odpowiedniego dla sług bożych oddanych kontemplacji, prosił Bolesława, by ufundował klasztor. Współcześni historycy czas założenia opactwa przesuwają na początek XII wieku i twierdzą, że fundatorem był Bolesław Krzywousty. Opierają się na relacji biskupa Boguchwała, który opisując czyny Bolesława Krzywoustego zanotował w I połowie. XIII wieku: Tamże bowiem Bolesław opactwo zakonu św. Benedykta na Łysej Górze pobożnie ufundował na cześć Trójcy Przenajświętszej. W sanktuarium przechowywane są relikwie Krzyża Świętego, od których opactwo i wzgórze wzięło swoją nazwę. Relikwiarz, przywiózł najprawdopodobniej do Krakowa król Węgier Stefan V w 1270 roku, gdzie posłużył do umocnienia układu zawartego przez króla Węgier z księciem krakowsko-sandomierskim Bolesławem Wstydliwym. Relikwiarz pozostał w Krakowie, skąd w latach 1306-1308 został przekazany benedyktynom łysogórskim przez Władysława Łokietka. Od tego momentu rozpoczyna się w Polsce kult Drzewa Krzyża Świętego. Wysunął on klasztor świętokrzyski na pierwsze miejsce wśród klasztorów polskich. Od 1936 sanktuarium opiekuje się Zgromadzenie Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej.
Ostatnim przystankiem na pielgrzymim szlaku było sanktuarium Matki Bożej w Kałkowie-Godowie, które powstało jako odpowiedź na ogłoszenie stanu wojennego w Polsce 13 grudnia 1981 roku. Świątynia górna jest miejscem kultu Matki Bożej w kopii obrazu Bolesnej Królowej Polski z Lichenia. Zwiedzanie sanktuarium rozpoczęliśmy od poznawania jego otoczenia – przede wszystkim wyniosłej Golgoty z licznymi kaplicami poświęconymi polskim świętym – i dzieł miłosierdzia powstałych wokół niego, wraz z przyległym ogrodem, w którym znalazły dom liczne zwierzęta biorące udział w terapii podopiecznych Warsztatów Terapii Zajęciowej. Pielgrzymkę zakończyła modlitwa przed wizerunkiem Matki Bożej Bolesnej Królowej Polski.
